چگونه مستربچ لیزکننده می تواند عملکرد فیلم های پلی اتیلن را بهبود دهد
تصور کنید رول فیلم پلیاتیلنی تازه تولیدشده را باز میکنید، اما لایهها به شدت به هم چسبیدهاند و به سختی از یکدیگر جدا میشوند. در خط بستهبندی اتوماتیک، فیلم به جای اینکه به نرمی روی غلتکها بلغزد، گیر میکند و باعث توقف مکرر دستگاه میشود. مشتری شما کیسههای نایلونی را باز میکند و لایهها به هم میچسبند و پارگی ایجاد میشود. این صحنههای آشنا، همه ریشه در یک مشکل اساسی دارند: ضریب اصطکاک بالای فیلمهای پلیاتیلنی.
پلیاتیلن خالص، بهطور ذاتی سطحی با اصطکاک بالا دارد و تمایل شدیدی به چسبیدن به خود و سطوح فلزی نشان میدهد. این ویژگی که در ظاهر ساده به نظر میرسد، میتواند هزینههای پنهان سنگینی را به تولیدکننده تحمیل کند: کاهش سرعت تولید، افزایش ضایعات، توقفهای مکرر خط، افت کیفیت چاپ، و نارضایتی مشتری نهایی.
راهحل این چالش، استفاده از مستربچ لیزکننده است؛ افزودنی کوچک اما فوقالعاده قدرتمندی که میتواند عملکرد فیلمهای پلیاتیلنی را بهطور چشمگیری بهبود دهد. در این مقاله، به بررسی علمی و کاربردی این موضوع میپردازیم و به شما نشان میدهیم که چگونه با انتخاب و استفاده صحیح از مستربچ لیزکننده، کیفیت محصول، بهرهوری خط تولید و رضایت مشتری را افزایش دهید.
پاسخ سریع
مستربچ لیزکننده با کاهش ضریب اصطکاک (CoF) سطح فیلم پلیاتیلنی، عملکرد آن را بهبود میدهد. این افزودنی از طریق مکانیزم مهاجرت به سطح عمل میکند: در حین فرایند اکستروژن، عامل لیزکننده در مذاب پلیمر حل میشود، اما پس از سرد شدن و کریستالیزه شدن پلیمر، از توده پلیمری خارج شده و یک لایه روانکننده مولکولی روی سطح فیلم تشکیل میدهد.
نتیجه این فرایند، دستیابی به مزایای زیر است: افزایش سرعت تولید، کاهش چسبندگی لایهها، بهبود قابلیت چاپ و بستهبندی، کاهش ضایعات، و افزایش کیفیت سطح فیلم. با این حال، انتخاب نوع و دوز مناسب مستربچ لیزکننده (اروکامید یا اولیامید) بر اساس کاربرد نهایی و شرایط فرایند، برای دستیابی به عملکرد بهینه ضروری است.
مستربچ لیزکننده چیست و چگونه عمل میکند؟
مستربچ لیزکننده یک کنسانتره است که حاوی عامل لیزکننده (Slip Agent) به همراه یک رزین حامل (معمولاً پلیاتیلن) میباشد. عامل لیزکننده معمولاً از خانواده آمیدهای اسیدهای چرب است که با پلیمر پایه ناسازگاری جزئی دارند و همین ناسازگاری، کلید عملکرد آنهاست.
مکانیزم مهاجرت: از توده مذاب تا سطح فیلم
فرایند عمل مستربچ لیزکننده را میتوان به چند مرحله تقسیم کرد:
مرحله اول - حل شدن در مذاب: در حین فرایند اکستروژن، عامل لیزکننده در دمای بالا در مذاب پلیمر حل میشود و بهطور یکنواخت در سراسر توده پلیمری توزیع میگردد.
مرحله دوم - سرد شدن و کریستالیزه شدن: پس از خروج فیلم از دای و شروع فرایند سرد شدن، پلیمر شروع به کریستالیزه شدن میکند. در این مرحله، حلالیت عامل لیزکننده در پلیمر به شدت کاهش مییابد.
مرحله سوم - مهاجرت به سطح (Blooming): عامل لیزکننده که دیگر در ماتریس پلیمری قابل حل نیست، به سمت سطح فیلم مهاجرت میکند. این پدیده به "شکوفایی" (Blooming) معروف است.
مرحله چهارم - تشکیل لایه روانکننده: عامل لیزکننده در سطح فیلم یک لایه مولکولی نازک تشکیل میدهد که مانند یک روانکننده جامد عمل میکند و ضریب اصطکاک سطح را بهطور قابلتوجهی کاهش میدهد. این لایه باعث میشود که سطوح فیلم به نرمی روی یکدیگر و روی سطوح فلزی بلغزند.
نکته مهم: فرایند مهاجرت زمانبر است. بیشترین میزان مهاجرت معمولاً در بازه ۲۴ تا ۴۸ ساعت پس از تولید فیلم رخ میدهد. به همین دلیل، فیلم تازه تولیدشده ممکن است بلافاصله خواص لیزکنندگی کامل خود را نشان ندهد و نیاز به شرایطدهی (Conditioning) داشته باشد.
تفاوت مستربچ لیزکننده و آنتیبلاک
یکی از رایجترین اشتباهات در صنعت فیلم، عدم تمایز بین مستربچ لیزکننده و مستربچ آنتیبلاک است. در حالی که هر دو برای کاهش چسبندگی فیلم استفاده میشوند، مکانیزم عمل و کاربرد آنها متفاوت است.
مستربچ لیزکننده با ایجاد یک لایه روانکننده مولکولی روی سطح فیلم، ضریب اصطکاک را کاهش میدهد و به فیلم خاصیت لیزخوردن (Slip) میبخشد. این ویژگی برای حرکت روان فیلم در ماشینهای بستهبندی، سهولت در باز کردن کیسهها و بهبود فرایند چاپ ضروری است.
مستربچ آنتیبلاک با ایجاد یک ساختار میکروسکوپی ناهموار روی سطح فیلم، از چسبیدن لایههای فیلم به یکدیگر (Blocking) جلوگیری میکند. این افزودنی معمولاً حاوی ذرات معدنی ریز مانند تالک، سیلیکا یا کربنات کلسیم است که مانند ستونهای کوچک بین دو لایه فیلم عمل کرده و از تماس کامل سطوح جلوگیری میکنند.
نکته کلیدی: لیزکننده و آنتیبلاک مکمل یکدیگر هستند و اغلب بهصورت ترکیبی در یک مستربچ (Anti-block/Slip) عرضه میشوند. لیزکننده اصطکاک را کاهش میدهد، در حالی که آنتیبلاک از چسبندگی جلوگیری میکند. استفاده همزمان این دو، به فیلم خواص مطلوب هر دو را میبخشد.
انواع عاملهای لیزکننده: اروکامید و اولیامید
دو نوع اصلی عامل لیزکننده که در صنعت فیلم پلیاتیلن استفاده میشوند، اروکامید (Erucamide) و اولیامید (Oleamide) هستند. هر کدام ویژگیها و کاربردهای خاص خود را دارند.
اروکامید: لیزکننده با مهاجرت کند
اروکامید دارای زنجیره کربنی بلندتر (C22) است و به همین دلیل کندتر به سطح فیلم مهاجرت میکند. به همین دلیل در صنعت به "Slow Bloom" معروف است.
مزایای اروکامید:
- ماندگاری بیشتر روی سطح فیلم
- فرار کمتر در دمای بالا (به دلیل فشار بخار پایینتر)
- مناسب برای کاربردهایی که نیاز به لیزکنندگی پایدار و بلندمدت دارند
- مناسب برای فیلمهای ضخیمتر و کاربردهای Off-line (چاپ و بستهبندی جدا از خط تولید)
معایب اروکامید:
- مهاجرت کندتر، نیاز به زمان بیشتر برای رسیدن به CoF مطلوب
- قیمت بالاتر نسبت به اولیامید
اولیامید: لیزکننده با مهاجرت سریع
اولیامید دارای زنجیره کربنی کوتاهتر (C18) است و سریعتر به سطح مهاجرت میکند. به همین دلیل به "Fast Bloom" معروف است.
مزایای اولیامید:
- مهاجرت سریع، رسیدن به CoF مطلوب در زمان کوتاه
- مناسب برای کاربردهای In-line (چاپ و بستهبندی بلافاصله پس از تولید)
- قیمت مناسبتر
معایب اولیامید:
- ماندگاری کمتر روی سطح
- فرار بیشتر در دمای بالا
- ممکن است در دماهای فرایند بالا (بیش از ۲۵۰ درجه سانتیگراد) دچار تبخیر و افت کارایی شود
راهنمای انتخاب:
- برای فیلمهای نازک و کاربردهایی که نیاز به لیزکنندگی سریع دارند: اولیامید
- برای فیلمهای ضخیمتر و کاربردهایی که نیاز به لیزکنندگی پایدار دارند: اروکامید
- برای دمای فرایند بالا (بالای ۲۵۰ درجه): اروکامید (به دلیل فرار کمتر)

مزایای کلیدی استفاده از مستربچ لیزکننده در فیلمهای پلیاتیلنی
۱. افزایش سرعت تولید و بهرهوری خط
یکی از مهمترین مزایای مستربچ لیزکننده، کاهش اصطکاک بین فیلم و تجهیزات است. این کاهش اصطکاک، امکان افزایش سرعت خط تولید را فراهم میکند، زیرا فیلم به نرمی روی غلتکها و راهنماها حرکت میکند و کمتر دچار کشیدگی یا پارگی میشود. در خطوط بستهبندی اتوماتیک، این ویژگی به کاهش توقفهای مکرر و افزایش راندمان کلی منجر میشود.
۲. تسهیل فرایند رولکردن و باز کردن
فیلمهایی که CoF بالایی دارند، هنگام رولکردن تمایل به چسبیدن به خود دارند و ممکن است تلسکوپی شدن (Telescoping) رول را ایجاد کنند. همچنین باز کردن رول و جدا کردن لایهها میتواند دشوار باشد. مستربچ لیزکننده با کاهش چسبندگی، فرایند رولکردن، انبارش، حملونقل و باز کردن فیلم را تسهیل میکند.
۳. بهبود قابلیت چاپ و بستهبندی
در فرایند چاپ روی فیلم، اصطکاک بالا میتواند باعث گیرکردن فیلم در ماشین چاپ، ناهماهنگی ثبت و کاهش کیفیت چاپ شود. همچنین در بستهبندی، فیلمی که بهخوبی لیز نمیخورد، ممکن است در دستگاههای بستهبندی گیر کند یا به محصول بچسبد. مستربچ لیزکننده این مشکلات را برطرف کرده و کیفیت نهایی بستهبندی را بهبود میبخشد.
۴. کاهش ضایعات و افزایش کیفیت سطح
اصطکاک بالا و چسبندگی میتواند منجر به پارگی، کشیدگی ناهمگون و ایجاد نقص سطحی شود. با کاهش اصطکاک، فیلم سطحی صافتر، براقتر و یکنواختتر خواهد داشت و نرخ ضایعات تولید بهطور قابلتوجهی کاهش مییابد.
۵. بهبود خواص کمکفرآیندی
عاملهای لیزکننده علاوه بر کاهش اصطکاک سطحی، میتوانند بهعنوان کمکفرآیند نیز عمل کنند. آنها با کاهش اصطکاک بین مذاب پلیمر و دیواره دای، فشار پشت دای را کاهش میدهند و از تشکیل رسوب روی دای (Die Build-up) جلوگیری میکنند. این ویژگی، به کاهش دفعات توقف خط برای تمیزکاری و افزایش طول عمر تجهیزات منجر میشود.
عوامل مؤثر بر انتخاب و دوز مصرف مستربچ لیزکننده
نوع پلیمر پایه
چگالی پلیمر تأثیر مستقیمی بر سرعت مهاجرت عامل لیزکننده دارد. در HDPE که کریستالینیته بالاتری دارد، فضای آزاد بین زنجیرههای پلیمری کمتر است و مهاجرت عامل لیزکننده کندتر انجام میشود. در مقابل، در LDPE و LLDPE که ساختار شاخهایتر و آمورفتر دارند، مهاجرت سریعتر انجام میشود. بنابراین، برای HDPE معمولاً به دوز بالاتری از مستربچ لیزکننده نیاز است.
ضخامت فیلم
فیلمهای ضخیمتر به دلیل نسبت سطح به حجم کمتر، نیاز به دوز کمتری از عامل لیزکننده دارند، زیرا همان مقدار عامل لیزکننده در حجم بیشتر پلیمر توزیع میشود و در نهایت به سطح میرسد. در مقابل، فیلمهای نازک به دوز بالاتری نیاز دارند تا مقدار کافی عامل لیزکننده به سطح برسد.
شرایط فرایند
دمای فرایند تأثیر دوگانه دارد: دمای بالاتر سرعت مهاجرت را افزایش میدهد، اما در عین حال ممکن است باعث تبخیر و فرار عامل لیزکننده (بهویژه اولیامید) شود و مقدار آن را در سطح فیلم کاهش دهد. زمان خنکشدن نیز بر میزان مهاجرت اثر میگذارد: خنکشدن سریعتر، مهاجرت را محدود میکند.
وجود سایر افزودنیها
آنتیبلاکها و مستربچهای آنتیاستاتیک میتوانند بر مهاجرت عامل لیزکننده تأثیر بگذارند. برخی افزودنیها ممکن است با عامل لیزکننده رقابت کرده و سرعت مهاجرت آن را کاهش دهند.
شرایط انبارش
دمای انبار بالاتر، مهاجرت را تسریع میکند. کشش رول (Winding Tension) بالا، مهاجرت را کند میکند. بنابراین، شرایط انبارش فیلم باید در انتخاب دوز مصرف و زمانبندی تحویل به مشتری در نظر گرفته شود.
دوز مصرف پیشنهادی
دوز مصرف مستربچ لیزکننده بسته به نوع محصول و کاربرد متفاوت است. بهطور کلی، دوزهای معمول در محدوده ۰.۵ تا ۴ درصد قرار دارند. برای فیلمهای نازک، دوزهای ۱ تا ۲ درصد و برای فیلمهای ضخیمتر، دوزهای ۰.۵ تا ۱ درصد کفایت میکند. توصیه میشود دوز مصرف بر اساس آزمونهای عملی و با در نظر گرفتن تمام عوامل فوق تعیین شود.
چالشها و محدودیتهای استفاده از مستربچ لیزکننده
۱. مشکلات ناشی از دوز بیش از حد
استفاده بیش از حد از مستربچ لیزکننده میتواند مشکلات جدیدی ایجاد کند:
- تلسکوپی شدن رول (Telescoping): فیلم بیش از حد لیز، هنگام رولکردن ممکن است لایهها روی هم بلغزند و رول ناپایدار شود.
- تداخل با عملیات سطحی: عامل لیزکننده اضافی روی سطح، میتواند با عملیات کرونا، متالیزاسیون یا پوششدهی تداخل کرده و چسبندگی جوهر و پوشش را کاهش دهد.
- کاهش کیفیت چاپ: چسبندگی ضعیف جوهر، منجر به پوستهشدن و محو شدن چاپ میشود.
- مشکلات دوخت: لیزکننده اضافی میتواند یکپارچگی دوخت حرارتی را مختل کند.
- رسوب مومی: باقیمانده مومی روی سطح فیلم و تجهیزات تبدیل.
۲. زمانبر بودن مهاجرت
مهاجرت عامل لیزکننده یک فرایند زمانبر است و فیلم تازه تولیدشده ممکن است بلافاصله خواص لیزکنندگی کامل خود را نشان ندهد. این موضوع بهویژه در تحویلهای فوری و کاربردهای In-line میتواند مشکلساز باشد. در چنین مواردی، استفاده از اولیامید (Fast Bloom) یا افزایش دوز مصرف میتواند راهگشا باشد.
۳. تأثیر بر شفافیت فیلم
برخی عوامل لیزکننده، بهویژه اروکامید در دوزهای بالا، میتوانند بر شفافیت و هیز (Haze) فیلم تأثیر بگذارند. برای فیلمهایی که شفافیت بالا اهمیت دارد (مانند بستهبندی مواد غذایی)، انتخاب نوع و دوز مناسب عامل لیزکننده ضروری است.
۴. ناسازگاری با برخی کاربردها
مستربچ لیزکننده برای فیلمهای چسبنده (Cling Film) مناسب نیست، زیرا وجود عامل لیزکننده با خاصیت چسبندگی این فیلمها تداخل میکند. همچنین در کاربردهایی که نیاز به دوختپذیری بالا دارند، باید با احتیاط مصرف شود.
راهنمای انتخاب و استفاده بهینه از مستربچ لیزکننده
گام اول: نیاز خود را دقیق مشخص کنید
پیش از انتخاب، به سؤالات زیر پاسخ دهید:
- نوع فیلم شما چیست؟ (فیلم نازک، ضخیم، کشاورزی، بستهبندی)
- پلیمر پایه شما چیست؟ (LDPE، LLDPE، HDPE)
- کاربرد نهایی فیلم چیست؟ (بستهبندی، کشاورزی، صنعتی)
- آیا نیاز به لیزکنندگی سریع دارید یا پایدار؟
- آیا فیلم شما در معرض دمای بالای فرایند قرار میگیرد؟
- آیا شفافیت فیلم برای شما اهمیت دارد؟
- آیا از آنتیبلاک یا سایر افزودنیها استفاده میکنید؟
گام دوم: نوع عامل لیزکننده را انتخاب کنید
بر اساس پاسخهای گام اول، بین اروکامید و اولیامید (یا ترکیبی از آنها) انتخاب کنید. برای لیزکنندگی پایدار و دمای بالا، اروکامید؛ برای لیزکنندگی سریع و کاربردهای In-line، اولیامید.
گام سوم: دوز مصرف را تعیین کنید
دوز مصرف را با در نظر گرفتن نوع پلیمر، ضخامت فیلم، شرایط فرایند و شرایط انبارش تعیین کنید. توصیه میشود از دوزهای پایین شروع کنید و در صورت نیاز، بهتدریج افزایش دهید. آزمونهای عملی روی خط تولید، بهترین راه برای تعیین دوز بهینه است.
گام چهارم: شرایطدهی فیلم را برنامهریزی کنید
برای رسیدن به CoF مطلوب، فیلم تازه تولیدشده نیاز به شرایطدهی دارد. معمولاً ۲۴ تا ۴۸ ساعت در دمای محیط کافی است. برای تحویلهای فوری، از اولیامید یا دوزهای بالاتر استفاده کنید.
گام پنجم: کیفیت فیلم را پایش کنید
پس از تولید، ضریب اصطکاک (CoF)، شفافیت، کیفیت چاپ و قابلیت دوخت را بهطور دورهای اندازهگیری کنید تا از ثبات کیفیت مطمئن شوید.
بیشتر بخوانید:
- چه عواملی باعث می شوند یک کامپاند در آزمایشگاه خوب باشد اما در تولید صنعتی شکست بخورد؟
- 5 عامل پنهان که باعث افزایش هزینه تولید محصولات پلاستیکی می شوند
- چگونه مقاومت پلاستیکی لوازم خانگی را افزایش دهیم
- چه مشخصاتی باید در برگه فنی مستربچ و کامپاند بررسی شود
جمعبندی
مستربچ لیزکننده، افزودنی کلیدی برای بهبود عملکرد فیلمهای پلیاتیلنی است. این افزودنی با کاهش ضریب اصطکاک سطح فیلم از طریق مکانیزم مهاجرت به سطح، مزایای متعددی از جمله افزایش سرعت تولید، تسهیل رولکردن و باز کردن، بهبود قابلیت چاپ و بستهبندی، کاهش ضایعات و افزایش کیفیت سطح را فراهم میکند.
انتخاب صحیح بین اروکامید (Slow Bloom) و اولیامید (Fast Bloom) و تعیین دوز مصرف بهینه بر اساس نوع پلیمر، ضخامت فیلم، شرایط فرایند و کاربرد نهایی، کلید دستیابی به عملکرد مطلوب است. همچنین باید از دوز بیش از حد که میتواند مشکلاتی مانند تلسکوپی شدن رول، تداخل با عملیات سطحی و کاهش کیفیت چاپ ایجاد کند، اجتناب کرد.
مدیران پلیمر با سالها تجربه در تولید انواع مستربچهای لیزکننده و آنتیبلاک، آماده ارائه مشاوره تخصصی به تولیدکنندگان فیلم پلیاتیلن است. کارشناسان ما با بررسی دقیق نوع فیلم، پلیمر پایه، فرایند تولید و کاربرد نهایی، بهترین نوع و دوز مصرف مستربچ لیزکننده را پیشنهاد میدهند.
برای دریافت مشاوره فنی رایگان، نمونه آزمایشی یا استعلام قیمت، مشخصات فیلم، نوع پلیمر پایه، فرایند تولید و نیازهای خاص خود را برای تیم فنی مدیران پلیمر ارسال کنید.
سؤالات متداول
تفاوت اصلی بین مستربچ لیزکننده و آنتیبلاک چیست؟
مستربچ لیزکننده با ایجاد یک لایه روانکننده مولکولی روی سطح فیلم، ضریب اصطکاک را کاهش میدهد و به فیلم خاصیت لیزخوردن میبخشد. مستربچ آنتیبلاک با ایجاد ناهمواری میکروسکوپی روی سطح، از چسبیدن لایههای فیلم به یکدیگر جلوگیری میکند. این دو مکمل یکدیگر هستند و اغلب بهصورت ترکیبی استفاده میشوند.
کدام نوع لیزکننده برای فیلمهای بستهبندی مواد غذایی مناسبتر است؟
این موضوع به نوع بستهبندی و شرایط فرایند بستگی دارد. برای فیلمهای نازک و کاربردهایی که نیاز به لیزکنندگی سریع دارند (مانند بستهبندی In-line)، اولیامید مناسبتر است. برای فیلمهای ضخیمتر و کاربردهایی که نیاز به لیزکنندگی پایدار دارند، اروکامید انتخاب بهتری است. همچنین باید الزامات تماس با مواد غذایی و مقررات مربوطه را در نظر گرفت.
چرا فیلم تازه تولیدشده بلافاصله خاصیت لیزکنندگی کامل ندارد؟
زیرا مهاجرت عامل لیزکننده به سطح فیلم یک فرایند زمانبر است. بیشترین میزان مهاجرت معمولاً در بازه ۲۴ تا ۴۸ ساعت پس از تولید رخ میدهد. برای کاربردهای فوری، میتوان از اولیامید (Fast Bloom) یا دوزهای بالاتر استفاده کرد.
چه عواملی بر دوز مصرف مستربچ لیزکننده تأثیر میگذارند؟
عوامل متعددی بر دوز مصرف تأثیر میگذارند: نوع پلیمر پایه (HDPE به دوز بالاتر نیاز دارد)، ضخامت فیلم (فیلم نازک به دوز بالاتر نیاز دارد)، دمای فرایند (دمای بالاتر میتواند باعث فرار عامل لیزکننده شود)، وجود سایر افزودنیها، و شرایط انبارش.
آیا استفاده از مستربچ لیزکننده بر شفافیت فیلم تأثیر میگذارد؟
برخی عوامل لیزکننده، بهویژه اروکامید در دوزهای بالا، میتوانند بر شفافیت و هیز فیلم تأثیر بگذارند. برای فیلمهایی که شفافیت بالا اهمیت دارد، انتخاب نوع و دوز مناسب عامل لیزکننده ضروری است. استفاده از عوامل لیزکننده با کیفیت بالا و دوز بهینه میتواند تأثیر منفی بر شفافیت را به حداقل برساند.
علت ایجاد لکههای مومی روی سطح فیلم چیست؟
لکههای مومی روی سطح فیلم معمولاً ناشی از دوز بیش از حد مستربچ لیزکننده است. وقتی مقدار عامل لیزکننده بیش از حد نیاز باشد، مقدار اضافی آن بهصورت رسوب مومی روی سطح فیلم ظاهر میشود. کاهش دوز مصرف، راهحل اصلی این مشکل است.
چگونه میتوان سرعت مهاجرت عامل لیزکننده را افزایش داد؟
راههای افزایش سرعت مهاجرت عبارتند از: افزایش دوز مصرف، استفاده از اولیامید (Fast Bloom) به جای اروکامید، افزایش دمای انبارش فیلم، و کاهش کشش رول هنگام رولکردن. توجه داشته باشید که افزایش دوز بیش از حد میتواند مشکلات جدیدی ایجاد کند و باید با احتیاط انجام شود.
آیا مستربچ لیزکننده برای فیلمهای استرچ (Stretch Film) مناسب است؟
خیر، معمولاً مستربچ لیزکننده برای فیلمهای استرچ مناسب نیست، زیرا این فیلمها نیاز به خاصیت چسبندگی دارند تا بتوانند محکم به خود بچسبند و بار را محکم نگه دارند. وجود عامل لیزکننده با خاصیت چسبندگی فیلم استرچ تداخل میکند. برای فیلمهای استرچ، از مستربچ کلینگ (Cling Masterbatch) استفاده میشود که خاصیت چسبندگی را افزایش میدهد.